Historia marki

Źródła mineralne Borjomi zostały odkryte ponad tysiąc lat temu. Świadczy o tym znalezienie na początku XX wieku, siedmiu kamiennych wanien, z początku pierwszego tysiąclecia naszej ery. Wydaje się, że w tych czasach, woda Borjomi była wykorzystywana do kąpieli a nie do picia. Potem, źródła zostały na długo zapomniane, a miejsca, gdzie się znajdowały zostały opuszczone.

Drugie życie źródłom, o dziwo dali wojskowi. W 1829 roku w Borjomi stacjonował chersoński pułk grenadierów. Pewnego dnia żołnierze znaleźli w lesie na prawym brzegu rzeki Borjomi bijące źródło wody. Pułkownik P.Popov zainteresował się tym znaleziskiem, nakazał wyczyścić to miejsce i zaczęto nosić wodę w butelkach do siedziby pułku. Cierpiąc na chorobę żołądka, on jako pierwszy wypróbował na sobie działanie wody. Woda okazała się być tak korzystna, że pułkownik wydał rozkaz zbudowania w jego pobliżu łaźni niewielkiego domu dla siebie.  

W 1837 r. chersoński pułk został zamieniony na gruziński pułk grenadierów. Lekarz pułkowy Amirow zaczął badać skład i działanie wody mineralnej ze źródła. Wysłał pierwsze próbki wody do Sankt Petersburga i do Moskwy. 

W 1841 woda była już tak sławna, że namiestnik carski na Kaukazie przywiózł do Borjomi swoją chorą córkę. Historia milczy na temat dolegliwości jego córki Katarzyny, ale faktem jest że woda z Borjomi bardzo jej pomogła. To właśnie na jej cześć jedno ze źródeł namiestnik nazwał źródłem Katarzyny,  a drugiemu znalezionemu źródłu na swoję część dał nazwę Eugeniewskie. 

W 1850 roku w Borjomi został założony park wód mineralnych, a w 1854 roku zaczęła się budowa pierwszej rozlewni. 

Tymczasem wieść o źródłach leczniczych przemierzyła całą Rosję. Borjomi zaczęło rosnąć, budowano nowe pałace, parki, ogrody i hotele. W 1894 roku wybudowano linie kolejowe z Kharuszi do Borjomi, co znacznie poprawiło komunikację. Przed zbudowaniem kolei ludzie jeździli dorożkami, ciągniętymi przez konie, a droga z Tbilisi do Borjomi trwała około 8-9 godzin.

W 1894 roku Michał Romanow buduje rozlewnię w Parku wód mineralnych. Zakład pracował do lat 50 XX wieku, regularnie rozlewając wodę, która dziś znana jest już na całym świecie.

W 1896 roku zostaje otwarta pierwsza huta szkła. Butelki były dmuchane ręcznie do 1950 r.

W 1904 roku udało się częściowo zmechanizować produkcję Borjomi. Dmuchanie szkła nadal było przeprowadzane ręcznie, ale butelkowanie już mechaniczne. W tym samym roku pojawiło  się pierwsze ogłoszenie w gazecie o sprzedaży wody mineralnej Borjomi na wagony. Rozlew wody znacznie zwiększył się – podczas gdy w 1854 roku zostało sprzedane tylko 1350 butelek, to w 1905 roku, po udoskonaleniu produkcji, eksport osiągnął już 320 tysięcy butelek rocznie, a w 1913 roku ponad 9 mln.

Sowietyzacja Gruzji nie zmniejszyła popularności Borjomi. Zmieniło się jedynie pochodzenie i status odpoczywających. Romanow został zastąpiony przez Stalina, który również bardzo lubił wodę Borjomi. Na każdym spotkaniu na Kremlu królowała woda Borjomi.

"Odwilż" lat 60-tych dała Borjomi  jeszcze jedną szansę, aby uzyskać popularność za granicą. W 1961 roku 423.000 butelek Borjomi zostało wyeksportowane do 15 krajów w tym USA, Francji i Austrii. W 1980 roku sprzedaż osiągnęła 400 milionów butelek, a woda ta najbardziej popularna była w ZSRR.

Niestety w latach 1990-1995 produkcja była mocno ograniczona z powodu trudnej sytuacji gospodarczej Gruzji. Dopiero w 1995 roku, kiedy firma GeorgianGlass& Mineral Water Co. N.V., wznowiła pracę w dwóch rozlewniach, produkcja Borjomi wzrosła 40 krotnie. Dzisiaj woda mineralna Borjomi, sowity dar gruzińskiej natury, jest znana w 30 krajach świata.