Ta witryna używa plików cookie. Kontynuując jej przeglądanie, wyrażasz zgodę na używanie przez nas tych plików.

Dowiedz się więcej tutaj

Historia marki Borjomi

Źródła mineralne Borjomi zostały odkryte ponad tysiąc lat temu. Świadczy o tym siedem kamiennych wanien pochodzących w początku pierwszego tysiąclecia naszej ery, znalezionych na początku XX w. Najprawdopodobniej woda Borjomi była wykorzystywana w owych czasach zarówno do kąpieli, jak i do picia. Potem źródła zostały na długo zapomniane, a miejsca, gdzie występowały – opuszczone.

Drugie życie źródłom, o dziwo, dali wojskowi. W 1829 r. w Borjomi stacjonował Chersoński Pułk Grenadierów. Pewnego dnia żołnierze znaleźli w lesie, na prawym brzegu rzeki Borjomi, źródło wody mineralnej. Pułkownik P. Popow zainteresował się tym znaleziskiem, nakazał oczyścić to miejsce i przywieźć wodę w butelkach do siedziby pułku. Pułkownik jako pierwszy wypróbował na sobie jej działanie. Okazało się, że woda jest tak korzystna, iż pułkownik wydał rozkaz zbudowania w pobliżu źródła łaźni i niedużego domu dla siebie.

Chersoński Pułk Grenadierów

Chersoński Pułk Grenadierów W 1837 r. Chersoński Pułk Grenadierów został zastąpiony przez Gruziński Pułk Grenadierów. Lekarz pułkowy Amirow zaczął badać skład i działanie wody mineralnej ze źródła. Wysłał pierwsze próbki wody do Petersburga i Moskwy.

Chersoński Pułk Grenadierów

W 1841 r. woda była już tak znana, że namiestnik carski na Kaukazie nazwał jej źródło na cześć swojej córki – Katarzyna, drugie zaś znalezione źródło nazwał swoim imieniem – Eugeniusz.

Pierwsze źródło

W 1850 r. w mieście Borjomi został założony Park Wód Mineralnych, a w 1854 r. rozpoczęła się budowa pierwszej rozlewni.

Park wód mineralnych

Tymczasem wieść o źródłach leczniczych obiegła całą Rosję. Borjomi się rozrastało. Budowano nowe pałace, parki, skwery, hotele. W 1894 r. poprowadzono linię kolejową z Chaszuri do Borjomi, co znacznie ułatwiło komunikację. Przed zbudowaniem kolei ludzie jeździli dorożkami konnymi, zaś podróż z Tbilisi do Borjomi trwała ok. 8-9 godzin.

W 1894 r. Michał Romanow wybudował rozlewnię w Parku Wód Mineralnych. Zakład funkcjonował do lat 50-ych XX w., sprawnie rozlewając wodę, która już wtedy była znana na całym świecie.

W 1896 r. została otwarta pierwsza huta szkła. Butelki były dmuchane ręcznie do 1950 r.

W 1904 r. produkcję Borjomi udało się częściowo zmechanizować. Dmuchanie szkła było nadal wykonywane ręcznie, ale butelkowanie – już mechanicznie. W tym samym roku pojawiło się pierwsze ogłoszenie w gazecie o sprzedaży wody mineralnej Borjomi w ilościach wagonowych. Produkcja wody butelkowanej znacznie się zwiększyła. Podczas gdy w 1854 r. sprzedano jedynie 1350 butelek, to w 1905 r., po usprawnieniu procesu produkcji, liczba ta wzrosła do 320 tys. butelek, a w 1913 r. sprzedaż przekroczyła 9 mln butelek.

Sowietyzacja Gruzji nie osłabiła popularności Borjomi. Zmieniło się jedynie pochodzenie i status wczasowiczów. Romanow został zastąpiony przez wyższe kierownictwo ZSRR, które również bardzo lubiło wodę Borjomi. Każdemu z licznych spotkań na Kremlu towarzyszyła woda Borjomi.

„Odwilż” w latach 60-tych dała Borjomi jeszcze jedną szansę, aby uzyskać popularność za granicą. W 1961 r. do 15 krajów, w tym USA, Francji i Austrii, wyeksportowano 423 tysiące butelek Borjomi. W latach 80-tych sprzedaż wody osiągnęła 400 mln butelek, a Borjomi stała się najpopularniejszą wodą w Związku Radzieckim.

Niestety w latach 1990-1995 produkcja znacznie spadła z powodu trudnej wewnętrznej sytuacji gospodarczej Gruzji. Dopiero w 1995 r., kiedy firma Georgian Glass& Mineral Water Co. N.V. wznowiła pracę zakładu, produkcja Borjomi znacząco wzrosła i na dzień dzisiejszy tym wspaniałym darem gruzińskiej natury cieszą się odbiorcy w ponad 40 krajach świata.